De Elfstedentocht 10 en 11 mei 2013

​Twijfels en onzekerheden gingen vooraf aan deze tocht. Ongeveer veertien whereroeiers bereidden zich mentaal en fysiek gedegen voor en kregen alle informatie over deze "tocht-voor-bikkels", zoals coach en stimulator Cees de Groot het noemt. Je moet deze tocht voelen tintelen van de kruin op je hoofd tot in je benen en tenen. Alle obstakels, windkrachten, slagregens en olifanten die je denkt te zien onderweg moet je zien te overwinnen.
Het traject met stempel- en wisselplekken werd grondig doorgenomen met videobeelden en de deelnemende ploegen begonnen te trainen vanaf het ogenblik dat de lange vorstperiode voorbij was en het ijs eindelijk was gesmolten in de ringvaart. De ploegen werden gevormd en roeiplannen kwamen op tafel. Vlak voor het vertrek haakten enkele roeiers af en kwamen de PHPD-tjes (Pijntjes Hier Pijntjes Daar). Wie gaat mee en wie niet? Uiteindelijk vertrokken drie ploegen naar deze grootse gebeurtenis. Ploeg 1: Ide Kelderman, Arjan Loefen, Cees de Groot, René Otsen. Ploeg 2: Astrid Remmerswaal, Riet van Straten, Henriëtte Lauwers, André Geluk. Ploeg 3: Frans Kat, Isabel Siemelink, Jeroen Vermeulen.
De begeleidende chauffeurs: Rob Michalides, Marja de Groot, Toine v.d. Acker, Ralph Remmerswaal, Corrie Wieland en Hannie Sas (voor 't verslag en foto's).
Om 9.00 uur werd De Alk klaargemaakt voor vertrek en aan de bus van Cees gekoppeld. Bij een kop koffie in de sociëteit kwamen nog enkele anekdotes en heftige momenten aan de orde van vorige Elfstedentochten. Gelukkig géén afhakers meer, wél drie hechte teams die elkaar succes wensten en precies 10.00 uur vertrok de botenwagen met het grootste deel van de roeiers in de volgauto's achter zich.

Bij aankomst in Leeuwarden bij Roeivereniging Wetterwille werd de boot afgeladen en aan de wallenkant neergelegd. De botenwagen werd neergezet op een daarvoor bestemd terrein. Cees schreef de ploegen in en De Alk werd gekeurd en goed bevonden.
Degenen die later vertrokken, voegden zich rond 16.00 uur bij de anderen (André bij Stavoren/Hindeloopen). Twee ploeggenoten, Astrid en Isabel, hadden samen een heerlijke maaltijd bereid (Pasta, broodjes, quiche, salade en griesmeelpudding met bessensap toe...hmmm) die vóór vertrek in een grote loods met smaak werd opgegeten. Cees werd bedankt voor zijn inzet en kreeg als cadeau een fraaie Wheretas met inhoud.

De bestuursmededelingen van de organisatoren waren, kort samengevat, als volgt: Verscherpte regels: Elke boot moet 's nachts een goede verlichting hebben aan de voor- en achterzijde. Op bepaalde plekken vindt controle plaats en is er nog 'n mogelijkheid een en ander op te lossen. Blijkt dan nog dat de verlichting ondeugdelijk is, dan wordt de ploeg gediskwalificeerd. Zwemvesten zijn verplicht op de meren o.a. op het Slotermeer en de Morra. Onzeker is het of bij deze windkracht (4 tot 5) gevaren kan worden over het Slotermeer. Het besluit zal, na overleg, spoedig worden meegedeeld en eveneens de alternatieve route. Bijzonder was te horen dat sommigen na één ervaring zeiden: "Deze tocht roei ik nooit meer!" Maar één man roeide de tocht voor de 25e keer!
99 boten roeiden daarna op naar de Prinsentuin voor de start. De kom van het stadscentrum en het startgebied leverden leuke plaatjes op. Alles was zonnig qua weer en sfeer. Ploegen werden luidkeels aangemoedigd. Iedereen nog fris en fruitig en lenig van ledematen. De buienradar gaf aan dat de nacht en ochtend gevrijwaard waren van regen. Pas tegen het middaguur kon men een bui verwachten. Later op de route werd bekend dat ook de grotere wateren bevaren konden worden.

Maar dan komen uiteindelijk toch de ontberingen. De PHPD komt opzetten, 'n lampje sneuvelt bij het aanleggen (wel of geen diskwalificatie?). Veel ploegen hadden voor de nacht gezorgd dat bij de wisselplekken ploeggenoten met herkenbare verlichting staan, neonbuisjes en flikkerlichtjes in alle kleurvarianten. Henriëtte had twee blauw/rode klompen van gaten voorzien met binnenin aluminiumfolie voor de reflectie en een ledlampje. Geweldige vondst. De slaap en vermoeidheid kregen ook grip op het verloop van de tocht. Kort wat bijslapen in de auto's en bussen en op tijd op de goede plek klaarstaan voor de volgende kilometers. Bij elke wisselplek paniek en gesleur: Peggy eruit, Piggy erin om vooral geen tijd te verliezen. Bij Balk kapseisde een boot. Ik was dankzij Arjan nog nét op tijd om met mijn camera één zwemmende drenkeling, die uit het water werd gered, vast te leggen. Zij werd als heldin ontvangen door de omstanders. Volop reuring in Friesland, want niet alleen de wateren werden druk bevaren, ook de Elfstedenwandelaars waren bezig om in vijf dagen ongeveer 200 km te lopen en op de Friese wegen tufte de oldtimerclub rond met motoren en vierwielers.
De deelnemers van De Where hebben hun Elfstedenkruisje gehaald. Wij (Corrie en ik) haakten, na ongeveer 100 km stand-by te zijn geweest in de nachtelijke uurtjes, af om huiswaarts te keren en wat bij te slapen. We waren blij erbij te zijn en zijn beretrots op onze wherebikkels!

Hannie Sas