Volgens de kenners was dit een van de zware tochten: van de 99 gestarte ploegen zijn er 19 die het niet gehaald hebben. Maar wij wel! De Where wedstrijdploeg in 21 uur, 21 minuten en 10 seconden en ging van startnummer 13 naar de 10e plaats. De combinatie WRV de Zaan en De Where in 23 uur 6 minuten en 10 seconden en zijn van startnummer 90 opgeschoven naar 57 bij de finish.
De straffe noordoostenwind kwam in de ochtend op en liep uit naar windkracht 6. Dat maakte er, in combinatie met een brandende zon, een uitputtingsslag van. Je lijf wil in de schaduw, lekker met een koud drankje - je verstand wil het, je gevoel wil het. Maar toch ga je het water op en roeit voor wat je waard bent. Een enerverende ervaring om te merken hoe je jezelf kunt motiveren.
Maar laten we één ding niet vergeten. Het kon alleen dankzij de steun van mensen die zonder eigen roeibelang zich voor dit evenement hebben ingezet, zodat wij, de roeiers, ons zo konden uitsloven. Henriëtte, Emma, René, Robert en Rob en alle andere ondersteuners, hartelijk dank!
Ook waren de reacties hartverwarmend na afloop en tijdens de race van de mensen die ons volgden. Familieleden en kennissen natuurlijk maar ook veel leden van De Where bleken ons langs de kant en via internet te volgen. Jaap Nijman had graag het telefoonnummer van de stuur gehad, toen hij zag dat de boot de verkeerde kant opging!
Veel foto's heb ik niet gemaakt maar wel een paar filmpjes, die zet ik op hieronder neer.
Geef uw tekst hier ...
De voorbereidingen én de afronding vind je ook op het weblog: http://dewhereroeitde11steden.blogspot.com/
Voor de liefhebbers, een verslag.
Vrijdagochtend op tijd op om nog de bussen voor het wedstrijdteam op te halen. Een bus blijkt niet erg schoon en Robert gaat er later mee terug om hem schoon te laten maken. Maar veel keus hebben we niet, het is deze viswagen of niks. Maar kleine tegenslagen horen erbij. Op de vereniging kom ik gelijk aan met Arjan, Ide en René komen er ook aan. Verdorie mijn fototoestel vergeten, nou ja de anderen hebben er ook een bij zich dus het zal wel lukken. Later blijkt toch van niet: je bent zo bezig met roeien dat van foto's maken niet veel komt.
In de middag arriveren we in Leeuwarden bij de Wetterwille. Een zenuwachtige Hans belde al op, net toen we het parkeerterrein bij de roeivereniging opreden. "Waar zijn jullie, want we moeten nog het inschrijfgeld betalen". Vlug naar Hans, om er dan achter te komen dat je ruim een halfuur in de rij staat voordat je kunt betalen. Tanja houdt ons charmant gezelschap en omdat we toch staan te wachten bekijken we het roeimateriaal van de vereniging. "Niet slecht, zitten mooie boten bij." Ja wat denk je met € 350,- inschrijfgeld?" Met wat snelle hoofdberekeningen komen we tot de conclusie dat het niet onvoordelig is om een Elfstedentocht te organiseren.
Als de benodigde gelden zijn voldaan ga ik op zoek naar De Wormerveerse. Onderweg kom ik nog diverse Whereleden tegen, al dan niet bezig met de voorbereiding van de boot of zichzelf. Mijn eigen roeimaatjes ben ik kwijtgeraakt ergens in de kantine. Bij de WRV De Zaan tref ik diverse mensen die ik al kende en nog een aantal onbekende van mijn ploeg, 3 maal 3 en een 1/2 en de ploeg die met 12 roeiers de strijd aangaat. Veel is er voor mij niet te doen. De Zaan roeit al jaren de Elfstedentocht en alles is al voorbereid en klaargezet. Een beetje tillen, kennismaken en wat gegevens uitwisselen. Cor Verhoog is bij WRV de Zaan de spil waarom de Elfstedentocht draait en gepokt en gemazeld door jaren roeiervaring. Als Arjan, Ide, René en ik elkaar weer hebben gevonden besluiten we iets te gaan eten. Volgens de eetadviezen is licht Italiaans het beste. Mijn Garmin GPS vindt een Italiaans restaurant in een dorpje dat op de route ligt naar ons 1e wisselpunt. Perfect toch? Helaas blijkt het restaurant reeds geruime tijd te zijn gesloten en eindigen we achter een vette hap in The Black Horse. Vet maar gewoon lekker en achteraf ook geen centje pijn. Eetadviezen zijn voor wedstrijdjongens. Gewoon rustig niet te veel eten en de maag niet overbelasten blijkt prima te gaan. Op de GSP en met de wisselpunten kaart van René zijn we ruim op tijd in Bartlehiem om de 8,3 km naar Klaarkamsterbrug te roeien.
Bartlehiem-Klaarkamsterburg (8,3 km)
Ook al zijn we prestatie-toerroeiers, de wedstrijdkoorts krijgt ons ook te pakken. Onze boot, De Kiender blijkt de andere van de WRV "De Witte Vlinder" te hebben ingehaald. Nog meer druk op ons om in ieder geval niet minder te presteren. Ide mag op stuur en Arjan en ik (Cees) mogen de voortstuwing verzorgen. Het water richting Klaarkamsterburg is regelmatig smal, met nog smallere bruggen, maar biedt ook voldoende mogelijkheden om in te halen. Wat we dan ook met graagte doen. Langs de kanten en op de bruggen staat veel publiek, het is gezellig en met zoveel kijkers moet je natuurlijk met een rechte rug en fraaie slagen door het water schieten. Boten die dreigen in te lopen inspireren tot nog meer "stuwwerk." De Kieder loopt prachtig. Langzaam begint het te schemeren en op het water komen de boeg- en heklichten steeds meer tot hun recht.
Ruim voor de geplande tijd zijn we bij de Klaarkamsterburg. Rappe handen haken de boot vast en helpen bij het uitstappen, voor mij iets te rap want in plaats van de bedoelde bootrand belandt mijn voet tussen wal en schip.
Met een "zijkpootje" sta ik op de wal. Gelukkig liggen in de auto van René droge sokken. Onderweg naar de auto van René passeren we een huurbus van Adrie Jonk met beslagen ramen. Binnen treffen we de Whereploeg, nog nadampend van hun 1e traject. "Alles goed jongens?" "Ja tof, ging goed." Ik sop door naar onze eigen auto.
Het is prachtig bij de Klaarkamsterburg, al snel komen de 1e wedstrijdboten terug uit Bolsward. Even later kom ik de gebroeders Nederhof tegen in de voor hun kenmerkende korte roeikleding. Beiden dik tevreden over hun 1e traject langs Bolsward (waar de feesttenten tot op de waterkant staan). Veel boten zijn voorzien van wat extra herkenningslichten, wat in het donker een kerstfeestachtige sfeer geeft. Als het 3e team van De Kiender instapt gaan wij mee naar ons volgende punt: Oudkerk met 11,3 km naar Leeuwarden. De zon is verdwenen, alhoewel er een steeds een strook lichte lucht aan de horizon blijft.
Oudkerk-Leeuwarden (11,3 km)
Bij Oudkerk is de wisselplaats ergens in een rietkraag vóór Oudkerk. In Oudkerk is het smal en wisselen veel ploegen. Dit plekje is rustiger maar aardedonker. In de vaart tekent zich een eindeloos lint af van verlichte boten, sommige voorzien van wat schijnwerpers voor moeilijke bruggen. Niet gek in het donker want de 1e bug vlakbij onze wisselplaats is net smaller dan de riemen breed en menig keer hoor je tegelijk SLIPPEN SLIPPEN en het geschraap van riemen langs de remmingswerken. De Kinder komt en ondanks het donker en de rietkant zitten we er vlug in. Arjan wilde liever sturen dan roeien in het donker en mag zijn kunsten vertonen. Zijn 1e truuk is om met het licht van zijn mobieltje de brug te beschijnen. Verbazingwekkend hoeveel licht er van komt en hoe weinig je maar nodig hebt. We laveren vlot door Oudkerk langs de wisselende boten. Alleen bij de laatste brug lopen we vast omdat een paar boten deze nauwe doorgang gebruiken om te wisselen en niet netjes wachten om weer van wal te steken, loopt de boel vast. Buiten Oudkerk wacht ons het donker en steken we het Oudskerkmeer over. "Tok" zegt mijn riem tegen een boei die de vaargeul aangeeft. Dat is mooi, dan zitten we op de goede route. Onder een prachtige sterrenhemel varen we door Friesland. Af en toe komt er ons een boot voorbij, maar we gaan goed mee met de middenmoot. Sneller dan gedacht zijn we weer in Leeuwarden. Er zijn meer boten in de buurt en iedereen wil het eerst bij de Weterwille zijn, maar we houden ze op afstand. Bij de Wetterwiele is echter ruimte genoeg om aan te leggen.
Het tonnetje met de stempelkaart gaat als eerste uit de boot en voordat de nieuwe ploeg in de boot zit is het al weer terug. De aanlegplek vinden, wisselen, het gaat allemaal prima en we voelen ons prima. Nog geen blaren of spierpijn. We komen echt in de stemming.
Scharnegoutum-IJlst. (7,7 km)
Dit is mijn stuurbeurt en voor René zijn roei-etappe. We moeten onder andere door Sneek met twee lage bruggen. Via Streetview en Google heb ik de route verkend én het weekeind ervoor hebben we hier met de Kerkeboot geroeid. Die voorbereidingen komen van pas. De 1e lage brug heeft een waarschuwingslamp goed vaart maken, maar ook niet te dicht achter je voorganger. Soepel nemen we deze hindernis. Ná de volgende brug naar bakboord. Ai twee boten voor mij gaan naar stuurboord. Maar ik weet het zeker (of toch niet?) ik besluit me aan mijn eigen oordeel te houden. Ja gaat goed daar komt een brug met een grote P erboven. Straks haaks naar stuurboord, onder weer een lage brug. De boot voor mij gaat echter naar bakboord. Achter mij loopt een Duitse boot langzaam in. Maar deze brug ken ik ( pijnlijk genoeg van de Kerkeboottocht). Met advies van de WRV: neem niet het middendeel maar het vaste deel aan bakboord, en mijn eerdere er/aan-varing pak ik het smallere maar hogere bakboord deel. Veel sneller dan de Duitsers (de brug is echt heel laag en lastig), zijn we weer aan de andere kant. We nemen een lekkere voorsprong op de Duitsers. Langs de kade staan, ondanks het late uur, nog twee dames belangstellend te kijken. Beleefd neem ik mijn pet af. "Dames, goedenavond". "Hé"! Ide roept ineens een paar namen. Het zijn kennissen van hem die al een tijdje staan te wachten op "zijn" doortocht. Helaas is er geen tijd om even te kletsen. We willen vóór de Duitsers nog die brug hebben. We laten de fans van Ide en de Duitsers achter ons. Na nog twee bruggen zijn de Duitsers weer terug en gaan ons voorbij. Nog een laatste brug, naar bakboord, en we passeren de waterpoort van Sneek. Kom op jongens de 1e stempelpost is vlakbij. Het is toch lekker als je de weg weet. De Sneeker roeivereniging ligt vlak achter een groot gebouw, met een steiger ervoor, die je eerst moet passeren. Het vlot van de roeivereniging staat vol met feestgangers en publiek. Vlot word de boot naar de kant getrokken en nog vlotter holt iemand met onze kaart naar de stempelpost. Voordat we het weten zitten we al weer op het water. In IJlst wacht ons eerst een stempelpost en kort daarna een wisselplek. Inmiddels is het al licht geworden, wat het sturen makkelijker maakt. Onder de brug door en aan bakboord moet ergens de wisselplaats staan. Tevergeefs zoek ik het herkenningbord van de WRV. Er zitten wel wat mensen langs de kant maar waar is het bord? We zij te vroeg en verrassen het wisselteam terwijl ze nog lekker zitten te keuvelen. Een paar meter verder dan gepland wisselen we aan de kademuur.
Het herkenningsbord dachten ze niet meer nodig te hebben. Zij misschien niet maar ik wel.
Scharnegoutum-IJlst zit erop. We zijn moe maar niet uitgeput, ook René is tevreden, nog een etappe zit er voor hem niet in, maar hij heeft het goed bij kunnen benen.
BALK-Woudbrug (9,7 km.)
Bij het instappen is al te zien dat de teams hiervoor het zwaar hebben gehad. Er ligt aardig wat water in de boot. De pomp blijkt niet op het laagste deel van de boot te zijn aangesloten, en kan daarom niet van dienst zijn. Gelukkig zijn er nog hoosblikken en als het ergste water weg is gaan we op "water". Je begint door de smalle gracht met de vele pittoreske bruggetjes van Balk. Daarna volgt de Luts waarbij de bomen van de Starnuman Bossen geslaagde pogingen doen om de overkant te bereiken.
foto: Hans en Frans komen hier net aan in Balk voor de wissel. Die jongens weten niet hoe ze boffen dat het volgende stuk voor een ander is.
Wij boffen trouwens ook: een boot gaat voor ons aan de kant om te wisselen waardoor we net kunnen passeren en aansluiten bij een boot met ongeveer ons tempo. Achter ons sluit de boot weer aan maar verdwijnt steeds verder uit zicht. Als een Dafje vooraan in de file wordt de vaart zo afgesloten. Ide zit op stuur en heeft het er druk mee om de boot met aan één kant roeien en aan één kant slippende riemen door de vaart te krijgen. Takken, wortels, waterplanten en struiken hangen over en in het water. Het lijkt uren te duren voordat we bij de Spookhoestervaart zijn en weer echt kunnen roeien. Spookhoestervaart wordt Rijstervaart en we zijn al weer bij de volgende wissel. Achteraf valt de schade in tijd mee.
Voor ons strekt De Oude Karre zich uit, met een lang lint van roeiboten naar de overkant. De wind is inmiddels pittig gaan waaien. We wensen de volgende ploeg veel sterkte. Zelf vinden we dat we koffie hebben verdiend. Jammer alleen dat de horeca daar anders over denkt. Die vindt 08:00 uur nog te vroeg om open te zijn. Wel komen we de volgauto van De Where tegen. Ze zijn nog steeds opgewekt, maar de tijden beginnen op te lopen. Schrale troost dat dit ook bij de andere ploegen gebeurt. Iedereen mag daar last van hebben maar natuurlijk niet je eigen ploeg.
We wachten tevergeefs op de doorkomst van De Rietgans en liggen lui in de ochtendzon de passerende boten aan te moedigen. Soms zie je ineens een laag nummer (16) langskomen terwijl nummers 80 en 90 ook al langs zijn geweest. Die jongens hebben een behoorlijke achterstand opgelopen, maar ze zijn kennelijk nog niet van plan het op te geven want het tempo ligt nog steeds hoog. "Hé je bent je picknickmand vergeten weg te zetten", roep ik een boot na die achterop een brede mand mee heeft. "Klopt", is het antwoord, "we varen met zijn drieën en stoppen niet." Oeps dat is even een sterk staaltje. Later zie ik dat er 3 boten hebben meegedaan met maar 3 teamleden. Dit jaar heeft er slechts één daarvan de eindstreep op tijd gehaald. Ben benieuwd of deze erbij zaten.
Hindeloopen-Nijhuizum (10,1 km)
Dit traject is voor René als stuur en Ide en Arjan roeien. Niet alleen de wind speelt hun parten maar ook de spoorbrug bij Hindeloopen. Het kanaal loopt vol met motorboten, zeiljachten en andere pleziervaartuigen die allemaal vooraan willen liggen als de brug opengaat. Als roeiboot is er geen doorkomen aan. We hopen maar dat de wedstrijd vóór de koffietijd (wat gelijk is aan uitvaarttijd bij de pleziervaart) Hindeloopen is gepasseerd. Samen met de WRV staan we ongeduldig te wachten bij Nijhuizum. Een volgende keer wil ik ook een GPS volger op de boot. Wachten is lang als je niet weet hoelang. Ruim 3 kwartier over het tijdschema komen de jongens balend aan. Harde wind, golfslag, het maakt niet uit, als je maar kunt roeien. Maar vastliggen in een file met motorbootjes is frusterend. "De volgende keer gaan we er klunend overheen" roept iemand, in het midden latend waar we dan overheen moeten. (Mooi werk voor een cartoonist.)
Arum-Harlingen (10,1 km)
Dit wordt het "echt"; de wind is al geruime tijd op windkracht 6 maar nu ook pal tegen of schuin tegen.
Het vlakke polderland biedt geen enkele beschutting, bij de bochten is het uit volle kracht stuurboord sterk of bakboord best om te voorkomen dat we de rietkraag in worden geblazen. Ergens halverwege gaan we bijna de mist in. De kaart geeft aan nog rechtdoor, maar inmiddels is dit voor "recreatietroep" (Fries voor: welgelegen bungalowpark aan het water) afgesloten. Gelukkig dat een paar jongens met een motorboot (nee niet de Kameleon) er een dagtaak van maken om ons en de andere boten de goede kant op te wijzen. Bij de zeedijk van Harlingen vinden we wat beschutting om dan ook prompt door een achtergebleven wedstrijdboot te worden ingehaald.
Na de brug in Harlingen wacht ons niet alleen een wissel (waar we aan toe zijn) maar ook twee Wherefans die ons komen ondersteunen. Veel tijd is er niet maar het is toch leuk om te merken dat er mensen meeleven.
Berlikum-Deinum (10,4 km)
Onze laatste etappe, voor de hele ploeg is het de op één na laatste. Bezorgd worden de tijden doorgerekend.
We moeten het kunnen halen, totaal 19,4 km, maar we zijn niet fris meer en de wind lijkt alleen maar harder te waaien. De wisselplaats blijkt een rommeltje. De steigers zijn bezet door dekschuiten bedoeld voor zand- en grondtransport. De dekken vol rommel én veel wachtende ploegen. Een ARBO-inspecteur zou er gauw mee klaar zijn: eerst de vloer schoon, dan pas werken. Nu ben ik geen ARBO-inspecteur, maar ik vind het geen lekkere plek. Aan de overkant is wel een klein mooi houten steigertje, maar hoe kom je daar? Samen met René ga ik op verkenning. Als we er niet bij kunnen komen zijn we zo terug. De plek blijkt prima, alleen hoe krijgen we de De Kiender aan deze kant. Ook moeten Ide en Arjan hier nog heen. (Mijn schrikbeeld: de Kiender komt hier of aan de overkant én de ploeg is niet compleet, staat aan twee oevers verdeeld te wachten. Oponthoud kunnen we slecht gebruiken). René zegt dat iemand de anderen al lopend is gaan halen. Bezorgd schat ik de afstand in, er is geen voetbrug alleen een autoviaduct waarvoor je behoorlijk moet omlopen. Ik ben er niet gerust op (ik ben toch al niet van de optimistische kant maar zeker niet na 24 uur wakker zijn en een tijdslimiet die nadert). Om mij gerust te stellen gaat René Ide en Arjan alvast halen. Achteraf blijkt het allemaal niet nodig want het duurt nog ruim een 20 minuten voordat de Kiender arriveert. (Weer wens ik een GPS volger). Het parcours blijkt iets gunstiger te liggen. De wind afwisselend schuin tegen en dan schuin mee. Ik zit op stuur en moedig Ide en Arjan aan met kreten: als komop, nog 10 minuten en dan krijgen we hem weer mee. De route loopt als een zigzagspoor dus mijn voorspellingen komen soms nog uit ook. Er is niet vaak veel ruimte om te passeren, tot onze frustratie als wij niet kunnen en die van anderen achter ons als zij niet kunnen. Iedereen heeft haast en als het even kan maak ik ruimte om een snellere langs te laten. Bij een boot gaat het voor hun mis, net nadat ze ons voorbij zijn maakt de vaart een scherpe bocht en vliegen ze het riet in. Jammer voor hen maar wij liggen weer op kop.
Bij een brug op de Menamervaart gaat het mis met de boot voor ons. Een haakse bocht gevolgd door een brug, de rietkraag ontbreekt er en de wind duwt de boot opzij. Met de boeg aan de ene kant en het stuurtje aan de andere kant ligt hij dwars op de vaart vast. Ik steek mijn hand op als stopsignaal voor de boten achter ons. Gelukkig werkt het en liggen er zo'n 5 boten te wachten totdat de weg weer vrij is. Met peddelen, duwen en trekken komen ze los om meteen na de brug het riet in te gaan door de harde wind. Jammer voor hun maar ik laat Ide en Arjan vaart maken en ga er langs. Hierna wordt de vaart breder en met de wind schuin achter kunnen we weer aardig inlopen. Dat vindt de boot achter ons ook. Er ontstaat een kat en muisspel, net als ze bij ons in de buurt komen is er een brug, bocht of versmalling waardor ze vaart moeten minderen. Als we het brede Berltsumer Wild opgaan komt het geheel op kracht aan. We zijn vlakbij onze wisselplek, we weten niet of de andere boot daar ook wil wisselen maar wij willen toch eerder aankomen. Wie zegt dat toerroeiers zich niet opfokken? Ide en Arjan trappen de boot onder zich vandaan. Ineens zie ik Erik staan, verrek we zijn er al. Ide en Arjan verslappen een moment en de andere boot speert ons, met twee vrouwelijke roeiers, voorbij. Tot overmaat van ramp blijkt het wisselpunt nog verder te zijn. Erik was alleen vooruit gelopen om te zien of we al aankwamen. Zijn roepen en zwaaien dat we nog verder door moesten, had ik in alle opwinding niet begrepen. Nog een 50 meter en voor ons zit het erop. Met nog 8,8 km voor het laatste team en een 1,5 uur over. Dat moet lukken.
Wachten en de finish
Bij Wetterwille zien we de bus van Frans net wegrijden. Rolf komen we lopend tegen, de resten van de tape plakken nog aan de resten van zijn huid. Maar tevreden gaat hij naar huis: niet de gewenste eindtijd/plaats maar toch goed geroeid. Het busje met Robert, Henriëtte, Hans en de andere Whereroeiers komen we even later tegen. Ook tevreden, na de aanvankelijke teleurstelling over de oplopende tijden, maar alle ploegen hebben slechtere tijden en, gezien de omstandigheden, toch een mooie eindklassering. Met de WRV-leden staan we te wachten op de Kieder en worden de kansen van de Witte Vlinder ingeschat. Deze geven we niet veel kans meer. Als de Kiender in beeld verschijnt klinkt het WRV, WRV over het water en persen de mannen nog een laatste stukje kracht eruit. We zijn binnen en hebben nog tijd over.
De sfeer is uitgelaten voor wie het heeft gehaald en met applaus en aanmoedigingen worden de binnenkomende boten naar de eindstreep begeleid. Sommigen zijn stuk, sommigen gaan er nog voor. Het wordt steeds spannender of de bel nog zal klinken. Want 24 uur na de laatste starter stopt de tijd onverbiddelijk. Als er niet meer wordt gebeld krijgen de binnenkomende boten nog steeds applaus. Een halfuur na de sluiting komt de Witte Vlinder binnen. Ook deze krijgt van ons en de WRV-leden een verdiend applaus. Deze keer niet, volgend jaar beter. Cor Verhoog weet te melden dat als je hem wel uitroeit, maar niet haalt in de tijd, je volgend jaar een hoger startnummer krijgt.
In de loods van Wetterwille wacht ons een gemeenschappelijke maaltijd, stamppot rauwe andijvie met een stuk worst en jus. Prima spul voor een Elfstedentocht.
Hierna volgt de afsluiting en overnachting bij zeilschool De Twirre.
Zeilschool De Twirre
Een leuke traditie van de WRV om niet naar huis te gaan maar nog na te borrelen, te slapen en 's-morgens een ontbijt te doen. Alleen hebben de batterijen in mijn hoortoestel het opgegeven waardoor de gesprekken wat vaag worden. Er is ook wat met het licht, dat gaat steeds uit. En mijn hoofd lijkt ook wat los te zitten, knikt steeds voorover. Als de medailles zijn uitgereikt en de eerste analyses zijn gemaakt over de tocht, besluit ik zelf maar het licht uit te doen en mijn slaapzak op te zoeken. Als ik wakker word blijken er nog 6 mensen op de slaapzaal te liggen. Gisterenavond niets van gemerkt.
Lekker douchen en de laatste set schone kleren (speciaal hiervoor bewaard) aangetrokken. In de huiskamer tref ik een van de roeiers van de Witte Vlinder. Dit was zijn derde Elfstedentocht. Hoofdoorzaak voor het niet halen: de Witte Vlinder is een prachtige snelle boot maar voor ruig open water met veel wind niet stabiel genoeg. (Dit als troost voor De Where die juist vinden dat ze met een snellere, lichtere boot dan de Rietgans meer kans hadden gemaakt).
Na een tijdje is iedereen op en om 9:00 uur kunnen we aan het ontbijt. Alles wordt nog eens gezellig doorgenomen. Ineens valt mijn oog op een potje met pomp die rond gaat aan een andere tafel. Het blijkt echte WRV Roeierstroost te zijn. Prima voor handen met blaren maar ook preventief te gebruiken op handen zonder blaren. Zelf heb ik deze tocht geen blaren geroeid (op twee kleine na) maar het spul werkt wel heerlijk op het verharde eelt dat ik voor deze tocht heb gekweekt.
Na het ontbijt willen we toch graag naar huis. We bedanken de WRV voor de gastvrijheid en de warme onthaal op deze tocht. De WRV is een leuke club, moeten we vaker wat mee samen doen.